Julek

Julek

środa, 4 października 2017

Zajęcia z psychologiem

Psycholog dziecięcy-jest to osoba, która przygotowana jest do tego, by wspierać rodzinę – rodziców i dzieci. Specjalista ten zajmuje się dziećmi od narodzin, aż do momentu skończenia prze nie szkoły. Psycholog dziecięcy może pomóc rodzicom rozwiązać ich problemy wychowawcze z dziećmi, natomiast w odniesieniu do dzieci są to najczęściej działania edukacyjne- dotyczące problemów z nauką, jak i terapeutyczne wiążące się z emocjami i sposobem radzenia sobie z nimi

Logopeda


Logopedia – nauka o kształtowaniu właściwej mowy w okresie jej rozwoju i jej doskonaleniu w późniejszym okresie (logopedia ogólna), a także o usuwaniu różnego rodzaju wad i zaburzeń mowy (logopedia specjalna).

Terapia metodą Weroniki Sherborne

System ćwiczeń W. Sherborne ma zastosowanie zarówno we wspomaganiu i stymulowaniu rozwoju dzieci, jak i terapii zaburzeń rozwoju emocjonalnego, społecznego, umysłowego, ruchowego i fizycznego. Podczas zajęć metodą Ruchu Rozwijającego dziecko poznaje więc swoje ciało i przestrzeń, która je otacza, spotyka w niej drugiego człowieka oraz uczy się współpracy.

  Ruch Rozwijający, bo taką rolę przypisuje mu autorka, wyraża główną ideę metody posługiwania się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rodzaju. Opracowany przez W. Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi. Genialność tej metody polega właśnie na jej prostocie i naturalności.
     Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch:
świadomość własnego ciała i usprawniania ruchowego,
świadomość przestrzeni i działania w niej,
dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywaniu z nimi bliskiego kontaktu.
      Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawniania motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych. Ponieważ dzięki temu zaczyna mieć ono zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Dlatego dziecko czuje się w niej bezpiecznie, staje się bardziej aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze.
     Metoda Ruchu Rozwijającego jest upowszechniona w Polsce od przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jest wykorzystywana w placówkach oświatowych i służby zdrowia dla dzieci z różnymi zaburzeniami rozwoju i różnorodnymi potrzebami edukacyjnymi:
dzieci upośledzonych umysłowo,
dzieci autystycznych,
dzieci z wczesnym porażeniem dziecięcym,
dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania,
dzieci głuchych i niewidomych.
      Zarówno projektując, jak i prowadząc zajęcia, należy pamiętać o obowiązujących zasadach, którymi powinna kierować się osoba prowadząca.
     Zasady specyficzne dla metody W. Sherborne:
zamiętaj, że uczestniczenie w zajęciach jest dobrowolne (możesz zachęcać dziecko, dodawać mu odwagi, ale nie zmuszać);
nawiąż kontakt z każdym dzieckiem. Pamiętaj o utrzymywaniu kontaktu wzrokowego w dalszym okresie zajęć, gdy dziecko już zaadoptuje się do udziału w ćwiczeniach ( w początkowym okresie kontakt wzrokowy może być zbyt trudny dla dziecka);
zajęcia powinny być dla dziecka przyjemne i dawać możliwość przeżywania radości z aktywności ruchowej, kontaktu z innymi ludźmi, satysfakcji z pokonania własnych trudności i lęków, z poczucia większej sprawności fizycznej;
bierz udział we wszystkich ćwiczeniach;
w czasie zajęć ściśle przestrzegaj praw dziecka do swobodnej, własnej decyzji (do mówienia: "tak" i "nie"), aby miało poczucie kontroli nad sytuacją i autonomii;
zauważaj i stymuluj aktywność dziecka, daj mu szansę na twórcze działanie;
miej poczucie humoru;
nie krytykuj dziecka;
chwal dziecko nie tyle za efekt, co za jego starania i wysiłek, a także za każde nowe osiągnięcie (pokonanie lęku, wykonanie nowego ćwiczenia);
unikaj stwarzania sytuacji rywalizacyjnych;
rozszerzaj stopniowo krąg doświadczeń społecznych dziecka (najpierw ćwiczenia w parach, potem w trójkach aż do ćwiczeń z całą grupą);
większość, szczególnie początkowych ćwiczeń, prowadź na poziomie podłogi;
zaczynaj od ćwiczeń prostych, stopniowo je utrudniając;
zmniejszaj udział swojej inicjatywy na rzecz coraz aktywniejszego udziału dziecka w kształtowaniu programu zajęć;
proponuj naprzemiennie ćwiczenia dynamiczne i relaksacyjne;
miej zawsze na uwadze samopoczucie dziecka, pytaj je o przyzwolenie na intensyfikowanie jego doznań;
ucz dzieci zarówno używania siły, jak i zachowania delikatności i opiekuńczości w stosunku do drugiej osoby;
we wszystkich ćwiczeniach, w których jest to możliwe, zadbaj o to, aby dziecko znalazło się także w pozycji dominującej (poprzez zamianę ról)
zaplanuj początek zajęć tak, aby zawierał propozycje ćwiczeń – spotkań dających poczucie bezpieczeństwa, oparcia i bliskiego kontaktu;
na zakończenie zajęć zaproponuj ćwiczenia wyciszające, uspokajające.
Korzyści płynące z metody:
Daje pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem.
Wyzwala swobodę zachowań i naturalności.
Daje okazję do rozładowania energii.
Jest próbą pokonania własnych zahamowań wynikających z uprzednich doświadczeń.
Daje radość.
Wyzwala zaangażowanie.
Daje możliwość zaspokojenia własnych potrzeb.
Daje pewność siebie.
Daje możliwość poczucia się w innej roli niż na co dzień.
Zbliża do siebie uczestników zajęć.
Daje radość z działania w grupie.
Przyjemność dawania innym radości.
Daje okazję do wspomnień, przypomnienia sobie zdarzeń z dzieciństwa.
Daje okazję do bliskiego kontaktu fizycznego bez uruchamiania sfery seksualnej.
Daje poczucie harmonii z innymi.
Daje poczucie bezpieczeństwa.
Daje poczucie partnerstwa.
Możliwość odczuwania doznań płynących z własnego ciała.
Nie jest ograniczona wiekiem uczestników.
     Oznacza to, że każdy człowiek może służyć drugiemu pomocą, wsparciem, jeżeli pozwoli sobie na korzystanie ze swoich własnych "pokładów" uczuć, otworzy się naprawdę na drugiego człowieka, będzie po prostu i prawdziwie sobą. To, co najbardziej może pomóc drugiemu człowiekowi, jest w nas. Metoda W. Sherborne pozwala to dokładnie zobaczyć i "odkryć".
     Oto lista potrzeb człowieka, których realizacja jest możliwa poprzez metodę Ruchu Rozwijającego. Można tu wymienić następujące potrzeby:
poczucia bezpieczeństwa,
rozluźnienia, relaksu, rozładowania napięcia,
"dawania" i "brania",
akceptacji samego siebie,
poczucia siły i własnej wartości,
bliskiego kontaktu z innymi ludźmi,
poczucia własnej energii,
satysfakcji związanej z wysiłkiem fizycznym,
mobilizacji do pokonywania trudności, do sprawdzania się w trudnej sytuacji,
poznania swego ciała,
odkrywania własnych możliwości,
odczucia energii własnej i energii drugiego człowieka,
zaufania do siebie i do innych,
doznawania przyjemności, radości, zabawy,
bliskości fizycznej drugiego człowieka,
więzi z grupą,
akceptacji swojego ciała,
spontaniczności,
pewności siebie,
poczucia partnerstwa.

Wakacje 2017 :)

Każdy z Was mi przyzna rację, 
że najlepsze są wakacje,
można jechać na Mazury
lub nad morze albo w góry.

Można w lesie biwakować
i w namiocie przenocować,
można w cieniu odpoczywać
lub w jeziorze "żabką" pływać.

Można też całymi dniami
kopać piłkę z kolegami,
można z tatą łowić ryby
albo w lesie zbierać grzyby.

Można sobie leniuchować,
nocą gwiazdy obserwować,
można także długo spać
bo nie trzeba rano wstać.































Kiedy to było??

Jak ja się dawno nie odzywałam! Tyle się działo...Teraz mam obawy, że nie uda mi się wszystkiego opisać.  Tak więc pierwszy miesiąc w szkole( zerówce) mamy za sobą, byłam pesymistycznie nastawiona na ten początek, ale niepotrzebnie. Julek nową panią zaakceptował i  polubił co nastąpiło dosyć szybko :) i sam zresztą się pięknie zaaklimatyzował w grupie. Juli ma nową obsesję dotyczy ona częstego przeglądania się w lustrze i poprawiania swojej fryzury, martwi się, że nie nauczy się czytać i pisać( to drugie już mu powoli wychodzi a na pierwsze ma czas, tak więc ma zaniżoną samoocenę). Panujemy nad tym jakoś... Wakacje zleciały i przeleciały nam piorunem!! Fajnie było :) Wciąż nie mogę uwierzyć w to, że to już jesień... Pracujemy nad Julusiem dalej i rehabilitację podtrzymujemy, nic w tej kwestii się nie zmieniło, nie no jedno się zmienia Julka rozwój, cały czas mamy piękny progres :) 

wtorek, 30 maja 2017

I jedziemy ! 2+2 ! Turnus, zmiana klimatu...

Jak ten czas przecieka nam przez palce, jeszcze niedawno cieszyłam się, że dostaliśmy dofinansowanie a już w niedziele ruszamy w stronę górskich klimatów. I to całą rodziną, w tym roku będzie nam towarzyszył Tymek i głowa rodziny ;-) Julek się już nie może doczekać. Codziennie rano zaraz po przebudzeniu idzie do kuchni gdzie na lodówce jest kartka z dniami jakie pozostały do wyjazdu i jeszcze na śpiocha skreśla kolejny dzień. I te pendolino, jakże on jest zachwycony tym pociągiem, nie wiem czego bardziej się nie może doczekać tego pociągu czy znanej mu już zmiany otoczenia... Tak poza tym to miałam mały kłopot z logopedą, otóż pani chciała nam uciąć spotkania o połowę, alllee moja zdeterminowana i zdesperowana osoba na to nie pozwoliła i zostało wszystko na swoim miejscu ( całe szczęście)! Teraz Juli ma bzika na punkcie swojej "dorosłości" i chęci bycia  dużym jak Tymek albo tata, dużo trzeba z nim rozmawiać, ma trochę kłopotów z relacjami ze swoimi rówieśnikami. Zauważyłam, że im więcej się z nim o tych problemach rozmawia tym jest kroczek po kroczku lepiej. Juli bardzo polubił "rozrysowywanie problemu", bierzemy kartkę,pisak i rysujemy problem o nim jednocześnie rozmawiając np. dlaczego nie wolno mówić otyłej dziewczynce, że jest gruba rysujemy dziewczynkę, Julka emocje i rozmawiamy, odgrywamy dialog. Tak właśnie szczerość autystyków jest rozbrajająca i problemowa czasami. Dajemy radę a jak nie dajemy to się radzimy :)

Występy artystyczne z okazji dnia mamy się udały Julek  pięknie wiedział co i jak :)
Jestem z niego DUMNA!!




Kynoterapia

Terapia z udziałem psa.

Terapia z udziałem psa (w Polsce także pod nazwami kynoterapia lub dogoterapia) – metoda wzmacniająca efektywność rehabilitacji, w której motywatorem jest odpowiednio wyselekcjonowany i wyszkolony pies, prowadzony przez wykwalifikowanego terapeutę. Terapia tego rodzaju jest jedną z dziedzin zooterapii.


Spotkanie z psem (SP) – zajęcia z psem, które mają na celu stworzenie pozytywnego kontaktu pomiędzy uczestnikami a psem. W trakcie spontanicznej, radosnej zabawy (ukierunkowanej przez prowadzącego) uczestnicy przyzwyczajają się do kontaktu z psem, głaszczą go, wydają polecenia. Zajęcia SP mają za zadanie dostarczenie uczestnikom pozytywnego ładunku emocjonalnego, satysfakcji z obcowania z psem, przełamują lęki w kontaktach z otoczeniem, stymulują rozwój zmysłów i postrzegania, pozwalają oderwać się od otaczającej ich rzeczywistości. W zależności od potrzeb podopiecznych i możliwości placówki mają formę spotkań indywidualnych lub pracy grupowej. Mogą odbywać się w formie spotkań jednorazowych lub zajęć cyklicznych. Czas trwania zwykle nie jest jednoznacznie określony. Zajęcia SP nie wymagają prowadzenia dokumentacji.
Edukacja z psem (EP) – zajęcia mają na celu usprawnienie sfery intelektualnej i poznawczej dziecka, co wymaga odpowiedniego przygotowania (scenariusza) oraz wiedzy i umiejętności osób prowadzących wykraczających poza ramy SP. Dlatego wyodrębniono je w oddzielnej formie. Zajęcia zwykle odbywają się w przedszkolach i szkołach. Pies używany jako „pomoc naukowa”, motywuje do nauki i poprzez stworzenie przyjaźniejszych warunków zwiększa możliwości przyswojenia wiedzy. Dziecko chętniej zapamiętuje treści, których bohaterem jest jego nowy przyjaciel – pies. EP pomaga również dzieciom o obniżonej percepcji lub niechęci (z różnych powodów) do przyswajania wiedzy i przebywania w szkole. Zajęcia prowadzone są w grupach (klasach) lub indywidualnie. Mają określony scenariusz realizujący program nauczania. Wskazana jest ewaluacja i dokumentacja zajęć, szczególnie w przypadku zajęć indywidualnych.
Terapia z psem (TP) – jest to zestaw ćwiczeń ukierunkowanych na konkretny, zaplanowany cel rehabilitacyjny, do których układana jest metodyka w porozumieniu z rehabilitantem lub lekarzem prowadzącym. Charakteryzuje się indywidualnym podejściem do każdego uczestnika, jego możliwości i potrzeb. TP jest w pełni dokumentowana: każdy uczestnik ma założoną kartę informacyjną i kartę przebiegu zajęć, w której wpisujemy rodzaj prowadzonych ćwiczeń oraz ich efekty. Pozwala to na okresowe sprawdzenie skuteczności i doboru metod. TP jest systemem rozwijalnym tzn. w miarę postępów w rehabilitacji stosujemy stopniowanie trudności. Najkorzystniejszą formą TP są zajęcia indywidualne lub w bardzo małych grupach (zwykle nie więcej niż 3 osoby).
Terapia najbardziej efektywna jest w rehabilitacji dzieci, ze względu na "ukrycie" ćwiczeń rehabilitacyjnych w formie zabawy z psem. Daje również efekty w terapii osób chorych, samotnych i starszych. Działanie w tym przypadku przede wszystkim polega na nawiązaniu psychicznej więzi ze zwierzęciem, co przyspiesza leczenie lub ułatwia przejście choroby. Terapię kontaktową z udziałem zwierząt stosuje się coraz częściej jako metodę wspomagającą proces rehabilitacji. 


                                           Znalezione obrazy dla zapytania kynoterapia