Julek

Julek

wtorek, 28 listopada 2017

I zbliża się grudzień...Rolki... Wpływy z 1%...

I pojawia się zdanie:
- Bądźcie grzeczni bo Mikołaj patrzy!! :)
- A co byście chcieli pod choinkę, oczywiście jeśli zasłużycie...

I tak oto chcą wszystko to co zobaczą z reklam telewizyjnych( swoją drogą nie ułatwiają one życia rodzicom a w okresie przedświątecznym emitują je ze zdwojoną siłą). I to co jest z tego wymyślania i zmieniania zdania najpiękniejsze? To, że Julek też wymyśla i kopiuje to co zobaczy!! Nie zażyczył sobie niczego ani praktycznego jak w tamtym roku, albo niczego jak było kiedyś. Tylko siedzą razem te dwa moje chłopy oglądają tv i się przekrzykują co który chce ! ;) Coś pięknego :) 

Tak poza tym to Juluś się przeziębił więc jest w domku od poniedziałku i z tego co widzę to taki odpoczynek jest mu potrzebny. W zeszłym tygodniu zakończyliśmy pierwszy etap terapii metodą Tomatisa, a jest to bardzo intensywna terapia, dużo do przerobienia w krótkim czasie. Nawet był moment, że pojawiły się niepożądane zachowania, tak jak uprzedzała terapeutka. Na całe szczęście pierwszy etap zakończony i przed rozpoczęciem kolejnego mamy miesiąc przerwy.  Niech te moje dziecię odpocznie troszkę( z pieskiem u boku, takim to dobrze ). 




I chwalę się( bo wydaje mi się, że zapomniałam i nie napisałam o nowej umiejętności )!!
Julek potrafi jeździć na rolkach, uparcie i zawzięcie dążył do celu i mu się pięknie udało. Jeździ jak stary zawodowiec :)






Z 1% za rok 2016 uzbieraliśmy 127,90. Darczyńcom dziękujemy :)
Łącznie na subkoncie mamy 197 złotych z ostatnich dwóch lat.






Terapia ręki

Na czym polega terapia ręki?  

Nie są to zajęcia na których tylko kreśli się szlaczki. Odbywają się na dużej sali do ćwiczeń ruchowych.

Pracując nad rączkami pamiętamy, że trudności z motoryką małą mają swoje podłoże w:
-złym przystosowaniu posturalnym,
-nieadekwatnym napięciu mięśniowym,
-osłabionych mechanizmach równoważnych,
-problemach z czuciem powierzchniowym,
-problemach z percepcją wzrokową,
-problemach z koordynacją wzrokowo-ruchową.
Pracując nad trudnościami manualnymi dziecka należy skupić się na funkcjonowaniu całego ciała, nie tylko dłoni czy ręki.


Przyczyny niskiej sprawności ręki:
Przyczyn niskiej sprawności ręki, a co za tym idzie, niechęci do rysowania może być wiele.  Czasem należy zastanowić się czy:

-Czy dziecko jest ogólnie sprawne ruchowo? Na przykład czy jeździ na hulajnodze, rowerze, kopie i rzuca piłkę, stanie na jednej nodze itp.?  Braki w tzw.  dużej motoryce przekładają się na ruchy drobne ręki.

-Czy potrafi się samodzielnie ubrać (skarpetki!) , zapiąć guziki, połączyć ze sobą klocki?

-Czy dziecko prawidłowo siedzi, czy podczas rysowania ma podparcie nóg?  Jeśli pomimo to często się zsuwa z krzesła, lub podpiera ręką,  to całą swoją energię dziecko zużywa w utrzymaniu prawidłowej postawy, szybciej się męczy, rozprasza.

-Jak pracuje łopatka malucha? Brak prawidłowej aktywności łopatki pociąga za sobą nieprawidłowości w pracy ręki.

-Czy dziecko nie przejawia zaburzeń ze strony układu dotykowego? Może wtedy ściskać kredki za mocno lub za lekko.

-Czy nie ma problemów z zakresu percepcji wzrokowej? Prawidłowy wzrok, ale też prawidłowa kontrola wzrokowa wykonywanych czynności, umiejętność śledzenia wzrokiem są warunkiem dobrego rozwoju motoryki małej.

-Czy umie się skoncentrować choć chwilkę? Czy nie rozprasza go wszystko wokół?

-Czy rozwoju ruchowego  nie utrudniają przetrwałe odruchy niemowlęce?

Jeśli podejrzewamy, że odpowiedź twierdząca na któryś z powyższych punktów dotyczy naszego dziecka to warto skorzystać z pomocy specjalisty. Może to być terapeuta integracji sensorycznej, bardzo doświadczony pedagog, lub najlepiej terapeuta ręki. Rozpoznanie przyczyny problemów grafomotorycznych dziecka i odpowiednio  dobrane zabawy i ćwiczenia stanowią klucz do przełamania oporów naszego dziecka przed rysowaniem.



Znalezione obrazy dla zapytania terapia ręki

Metoda Tomatisa

Profesor Alfred Tomatis (1920-2001), francuski otolaryngolog, neurolog, foniatra. Dokonał wielu badań i obserwacji, które doprowadziły do powstania tzw. metody Tomatisa. Stworzył Metodę Tomatisa oraz technologię – Elektroniczne Ucho, stosowaną obecnie w ponad 200 ośrodkach na całym świecie. Za swoje osiągnięcia został honorowym Rycerzem Zdrowia Publicznego Francji w 1951 roku. Nagrodzono go również złotym medalem za badania naukowe. Napisał czternaście książek oraz wiele artykułów.
Przez wiele lat Tomatis leczył ludzi, w tym sławne gwiazdy takie jak Gérard Depardieu ,Maria Callas, oraz Romy Schneider. Ponadto założył Centra Tomatisa w wielu krajach na całym świecie (Tomatis, 1991). Głównym celem treningu słuchowego jest wspieranie funkcji słuchowej, a poprzez to poprawa koncentracji, kreatywności, rozwój zdolności językowych i komunikacyjnych oraz zwiększenie potencjału człowieka w nauce i prawidłowym rozwoju psychoruchowym. Badania dr Tomatisa pokazały również, że uszy odgrywają bardzo istotną rolę w kontroli głosu i mowy, ucho wpływa na świadomość ciała „body image” i kontroluje równowagę.

Trzy Prawa Tomatisa
Głos zawiera tylko to, co słyszy ucho;
Jeżeli uszkodzonemu uchu ponownie umożliwi się prawidłowe słyszenie, wówczas jakoś głosu ulega natychmiastowej i nieświadomej poprawie;
Odpowiednia stymulacja słuchowa spowoduje trwałą poprawę artykulaccji.
Elektroniczne ucho
W celu wspierania funkcji słuchowej Profesor Tomatis skonstruował aparat zwany „Elektronicznym uchem”.

Trening słuchowy polega na słuchaniu dźwięków poprzez urządzenie zwane "elektronicznym uchem". Jest to idealny model ludzkiego ucha, który pozwala "wyćwiczyć" ucho pacjenta w taki sposób, aby mogło prawidłowo pracować. Ćwiczenia stymulują centralny system nerwowy, a szczególnie korę mózgową, odpowiedzialną za procesy myślenia. Stymulacja ucha odbywa się poprzez dźwięki o określonej, wysokiej częstotliwości. Wszystkie dźwięki są odpowiednio filtrowane w zależności od indywidualnych wymogów i potrzeb. Mogą one zarówno stymulować funkcje organizmu, jak i pomóc w relaksacji osobie słuchającej. W metodzie prof. Tomatisa wykorzystana została muzyka poważna m.in. Mozarta oraz Chorały Gregoriańskie, a także dźwięki mowy ludzkiej. Badania Prof. Tomatisa zostały uznane i potwierdzone przez Paryską Akademię Medyczną oraz Francuską Akademię Nauk w 1957 roku. W Polsce prace Prof. Tomatisa są wykorzystywane przez Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu w Warszawie w projekcie badawczym prowadzonym we współpracy z Centrum APF.

Obszary zastosowań
Z Trenigu Słuchowego Tomatisa może skorzystać każdy, kto chce polepszyć swoje możliwości i udoskonalić dotychczasowe funkcjonowanie. Efekty są szybko dostrzegalne, co potwierdzają badania kontrolne. Metodę tą stosuję się u dzieci, młodzieży oraz dorosłych. W szczególności jeśli występują któreś z podanych objawów:

Główne objawy zaburzeń uwagi słuchowej:

nadwrażliwość na dźwięki,
zaburzenia koncentracji uwagi,
konieczności powtarzania poleceń,
trudności z czytaniem i pisaniem,
błędna interpretacja pytań,
niewyraźne pismo,
niemuzykalność,
mylenie strony lewej z prawą,
monotonny głos,
ubogie słownictwo,
niewyraźne pismo,
męczliwość lub nadaktywność,
tendencje depresyjne,
brak wiary w siebie,
drażliwość,
nieśmiałość,
nadwrażliwość emocjonalna,
wycofywanie się,
Dzieci:

trudności szkolne
zaburzenia koncentracji
dysleksja
zaburzenia mowy (jąkanie, opóźniony rozwój mowy, wady wymowy)
zaburzenia głosu (np. chrypki dziecięce będące rezultatem nadużywania głosu przez dziecko)
słaba przyswajalność języków
Dorośli:

słaba pamięć,
zaburzenia mowy,
zaburzenia głosu spowodowane niewłaściwym używaniem głosu,
stres,
depresja, nerwica, bezsenność,
Dodatkowo trening uwagi słuchowej pomaga przy przyswajaniu języków obcych zarówno u dzieci jak u dorosłych.

Kobiety w ciąży:

krótszy poród
zmniejszenie ilości problemów około porodowych
lepsze samopoczucie
lepsza kondycja psychiczna młodych mam przy opiece nad noworodkiem
spokojniej śpiące noworodki
relaks
odprężenie
Autyzm:

ponowne wywołanie komunikacji,
świadomość otoczenia,
zanikanie zachowań nawykowych(klaskanie, zgrzytanie zębami itp.)
znaczne załagodzenie nadwrażliwości,
lepsza koordynacja, równowaga i napięcie mięśniowe,
Korzyści odnotowane przy zastosowaniu metody Tomatisa dotyczą również „zysków psychologicznych”- wzrostu pewności siebie, motywacji, lepszego samopoczucia, poziomu energii i jasności umysłu.

Rezultaty Treningu Uwagi Słuchowej A. Tomatisa
polepszenie koordynacji ruchowej,
lepsze radzenie sobie z emocjami,
zmniejszenie stresu,
zwiększenie koncentracji,
większa efektywność zapamiętywania,
spadek liczby popełnianych błędów ortograficznych,
zwiększenie umiejętności komunikacyjnych,
lepsze wykorzystywanie posiadanych możliwości.
Efekty w nauce języków:
znacznie przyśpieszona przyswajalność słownictwa,
krótszy czas nauki - szybsze i trwalsze zapamiętywanie,
doskonalszy akcent,
płynność wypowiedzi,
poprawa w rozumieniu języka.
Słuchanie, a słyszenie
Słyszenie jest bierne, natomiast słuchanie ma charakter aktywny, ponieważ wymaga zaangażowania, świadomości, oraz woli. Wynika z tego, że „słuch absolutny" nie gwarantuje nam umiejętności dobrego słuchania. Według audiologów szkolnych wiele dzieci dobrze słyszących często maja problemy z uwagą i koncentracją - kłopoty te wynikają z zaburzeń uwagi słuchowej. Trudności ze słuchaniem powodują u tych dzieci m.in. dysfunkcje koncentracji, kłopoty z czytaniem i pisaniem.

Sprawne filtrowanie wiadomości umożliwia koncentrację bez uczucia natłoku informacji. Tak przefiltrowany materiał może ulec przetworzeniu, posegregowaniu w znaczące jednostki. Jeśli proces ten ulegnie zaburzeniu pojawi się problem ze słuchaniem, trudności z nauką, komunikatywnością oraz zaburzenia zachowań społecznych.

Usprawnienie uwagi słuchowej znacznie przyczynia się do zwiększonej wydajności recepcyjnej mózgu i lepszej percepcji bodźców zewnętrznych.

Podczas terapia metodą Tomatisa następuje stymulacja centralnego systemu nerwowego a zwłaszcza te ośrodki kory mózgowej, które odpowiadają za sprawne funkcjonowanie naszego organizmu.

Praca z głosem
Prof. Alfred Tomatis, będąc znakomitym otolaryngologiem, neurologiem oraz foniatrą zajmował się problematyką głosu i słuchu wśród śpiewaków, muzyków i innych ludzi. Kłopoty z krtanią, niemożność wykorzystania w pełni swojego potencjału, a także złe ustawienie głosu - to problemy ludzi dla których głos to podstawowe narzędzie pracy.

Dokonane badania przez prof. Tomatisa wskazały na ścisłą zależność pomiędzy głosem a słuchem. Profesor konstruując tzw. „elektroniczne ucho” pomyślał o ludziach muzyki, sceny, nauczycielach i tych wszystkich, którzy wykorzystują swój głos również w pracy. Zaproponował więc, pracę polegającą na tzw. aktywnym słuchaniu, podczas którego ucho jest ćwiczone drogą mięśniową i kostną, co prowadzi do bardziej precyzyjnej analizy dźwięku oraz ma znaczny wpływ na walory głosu: jego poczucie rytmu, natężenie i tembr.

Elektroniczne ucho powoduje, że mięśnie ucha środkowego są ćwiczone poprzez „seanse wysłuchiwania” przez co zwiększa się zdolność i precyzyjność analizy dźwięku. Utwory Mozarta wykorzystywane podczas terapii Tomatisa działają stymulująco, pobudzają organizm do aktywności, naładowują komórki mózgowe i wyzwalają potencjał osoby. Muzyka Mozarta ma specjalne właściwości ze względu na obecność w niej dużej ilości dźwięków o wysokiej częstotliwości oraz z powodu rytmu zbliżonego do naturalnego rytmu naszego organizmu. Natomiast praca z własnym głosem pozwala na wykorzystanie w pełni swojego potencjału, pomaga w lepszym ustawieniu rytmu i tembru głosu. Kontrola głosu przekłada się także na harmonizację swego ciała.

Zastosowanie metody Tomatisa pozwala na osiągnięcie bardzo dobrych rezultatów jeśli chodzi o poprawę dykcji, wysławiania się, co jednocześnie zwiększa zaufanie do siebie i samoocenę. Praca z głosem jest podzielona na etapy. W pierwszym z nich musimy otworzyć ucho i wykorzystać w pełni jego możliwości, a następnie wzmacniamy mięśnie ucha środkowego - co wpływa na sam głos i harmonizację całego organizmu. Wykorzystywana podczas terapii muzyka jest filtrowana i ma wysokie dźwięki, pozwala to na aktywizację całego organizmu - a przede wszystkim komórek nerwowych. Po takich ćwiczeniach poprawia się zdolności koncentracji i zapamiętywania. Po pewnym czasie organizm sam nabiera zdolności do wykorzystania swoich możliwości.

Trening uwagi słuchowej a autyzm
Metoda Tomatisa bardzo pozytywnie wpływa na funkcjonowanie dzieci z autyzmem.Celem terapii Tomatisa, jest rozwój lub ponowne wywołanie komunikacji, która została utracona lub zaburzona. Ucho i jego funkcje, odgrywa w tej kwestii kluczową rolę.

Przedsionek:

Podczas terapii następuje pobudzanie przedsionka, który jest częścią ucha wewnętrznego. Jego zadanie to kontrola:

równowagi,
koordy­nacji,
napięcia mięśniowego.
Przedsionek odgrywa również znaczącą rolę w przetwarzaniu informacji czuciowej.
Gdy działa on właściwie, integracja sen­soryczna przebiega poprawnie i nie powstają żadne problemy. W przeciwnym razie, dziecko czuje się bombardowane wieloma informacjami na raz i próbuje ochronić się poprzez odcięcie się od środowiska. Wzmacnia to jego poczucie izolacji.

Jednym z celów programu jest regulacja funkcji przedsionka i ułatwienie integracji sensorycznej. Prawidłowe funkcjonowanie przedsionka stanowi pierwszy krok do prawidłowej komunikacji.

Spostrzeżenia rodziców:

Dzieci stają się bardziej obecne i świadome otoczenia, poprawia to ich kontakt z innymi ludźmi. Ponadto poprawia się komunikacja i następują zmiany zachowania.

Znikają zachowania nawykowe, takie jak: klaskanie dłońmi, skłanianie głowy, zgrzytanie zębami, tarcie pachwin itp. Ponad to dzieci z nadwrażliwością na dźwięki, światło, zapach, smak i dotyk stają się mniej wrażliwe na te bodźce. Zaczynają okazywać serdecznie uczucia wobec rodziny, jak też zwierząt domowych.

Nasze uszy są stworzone do słyszenia i słuchania. Tomatis wskazuje, że są to dwa różne procesy. Słyszenie jest bierne, słuchanie aktywne przez co potrzebuje dobrego wykorzystania uszu.Na przykład, gdy zamyślamy się, nie słyszymy grającej w radiu muzyki. To małe "autystyczne" doświad­czenie, jest powszechne u dzieci autystycznych. Dla nich wyjątkowe jest nie "wyłączanie", ale "włą­czanie się". Odzyskanie chęci do "włączenia się" i słuchania jest kluczem do przywrócenia komunikacji.

Tomatis wykazał, że aby wydać dźwięk, musimy go najpierw usłyszeć. Oznacza to, że uszy kon­trolują głos.Połączenie ucho - mózg - krtań jest konieczne dla mowy, ale może działać tylko wtedy, gdy istnieje chęć komunikacji.

Trudności w trakcie porodu, choroby, alergie, zaburzona integracja sensoryczna lub inne problemy mogły przerwać lub zaburzyć pierwsze próby komunikacji. Dlatego wiele dzieci autystycznych żyje w ciągłym lęku.

Osoby autystyczne bardzo często są nadwrażliwe na dźwięki. Z tej przyczyny wynikają zachowania typu: zasłanianie uszu rękami, napady histerii lub czynności samostymulacyjne. Niekiedy błędnie sądzi się, że nadwrażliwość ogranicza się jedynie do systemu słuchowego. Jednakże zarówno skóra, jak i kości ludzkiego ciała w podobnym stopniu prze­wodzą dźwięki. Autyści nie mają mechanizmów pozwalających na filtracje, dzięki której ogranicza się atak uporczywych dźwięków z otoczenia.

Bardzo ważna jest regulacja integracji sensorycznej oraz zmniejszenie nadwrażliwości. Zaniedbanie tych procesów może powodować zachowania typu: obrona przed dotykiem, brak kontaktu wzrokowego itp.

Po przebytym Treningu Tomatisa zmniejsza się wrażliwość na bodźce. Zmniejszają się lub wycofują zachowania typowo autystyczne. Polepsza się kontakt wzrokowy i precyzyjne funkcje motoryczne. Poprawia się sen oraz apetyt. Dzieci przestają być wybredne, niejadki zaczy­nają więcej jeść i chętniej poznają nowe smaki. W miarę postępującej regulacji integracji sen­sorycznej, dzieci zaczynają dostrzegać otaczający świat. Układ nerwowy potrzebuje czasu, by się zintegrować, zreorganizować i "przetrawić" otrzymaną terapię oraz aby wprowadzić zmiany w procesie poznawczym oraz w zachowaniu. Częstość takich zachowań ulegnie zwiększeniu w miarę dostosowywania się dziecka do otoczenia. Dzieci autystyczne boją się wszelkich zmian i trzymają się rutynowego postępowa­nia. Po treningu słuchowym Tomatisa zaczynają być bardziej elastyczne i zachowują się spokoj­niej, gdy zdarzy się coś nowego.

PRZEBIEG TERAPII SŁUCHOWEJ
Przebieg seansów – kolejne etapy

Wywiad wstępny

Na początek przechodzimy test oceny psychopedagogicznej dostosowany do określonej problematyki, po którym następuje wywiad przeprowadzony przez specjalistę zajmującego się tym spektrum problemu. Po uzyskaniu wyczerpujących informacji terapeuta jest w stanie zaproponować test uwagi słuchowej. Ten test, przeprowadzany urządzeniem o nazwie TLTS, ma na celu określenie potencjału słuchowego z określeniem ewentualnych dysfunkcji.

Seanse słuchowe (faza bierna)

Dzięki specjalnie stworzonemu urządzeniu wysłuchujemy programu dobranego przez specjalistę. Seanse odbywają się w gabinecie lub na wolnym powietrzu przy wykorzystaniu z urządzenia o nazwie SOLISTEN. Ponieważ w metodzie chodzi o efekt pobudzenia ucha i mózgu, sesje terapeutyczne muszą być powtarzane, ale też oddzielone fazami wypoczynkowymi zwanymi „integracją”, które czynią postępy bardziej trwałymi. Czas trwania i ilość seansów zależą od konkretnej problematyki. Zazwyczaj seanse trwają 2 godziny w 3-4 cyklach po 15 dni każdy.

Seanse słuchowe (faza aktywna)

W części przypadków terapeuta może również zaproponować seanse aktywne. Mają one formę głośnego czytania lub powtarzania, w trakcie którego głos jest nieustannie modyfikowany i przetwarzany zgodnie ze specyficznymi parametrami Efektu TOMATISA. W ten sposób słyszy się bezpośrednio własny głos, który po korekcie jest w jej konsekwencji modyfikowany. Ćwiczenie to nie wymaga systematyczności i może być zaproponowane po zakończeniu seansów odsłuchu biernego.

Seanse słuchowe (faza aktywna)

Po ukończeniu seansów słuchowych ma miejsce bilans podsumowujący. Pozwala on zmierzyć uzyskane postępy oraz określić, czy kolejne seanse są wskazane. Otrzymane Metodą TOMATISA rezultaty mają charakter trwały, często więc nie ma potrzeby kontynuowania seansów po okresie wstępnym. Jednakże w przypadku licznych problemów przedłużenie programów może okazać się niezbędne.

Wywiad wstępny.
Analiza dostarczonych dokumentów.
Badanie dziecka w zakresie uwagi i lateralizacji słuchowej na urządzeniu zwanym audiometr.
TRS(Test Rozdzielnousznego słyszenia) z Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu w Warszawie.
W razie potrzeby inne metody diagnostyczne.
Pierwszy etap trwa 13 dni po 2 godziny dziennie.
Przerwa 3-8 tygodni, badanie kontrolne.
Drugi i trzeci etap trwa 13 dni po 2 godziny dziennie. W tym (w zależności od osoby) 30min. aktywnej pracy z mikrofonem.
Kolejne etapy 13-dniowe realizowane są po 6 miesiącach przerwy.
Inna wersja przebiegu treningu
W zależności od rodzaju i nasilenia problemów możliwa jest inna wersja przebiegu treningu

I.Etap- 15 dni (Faza bierna, słuchanie),
Przerwa 3-8 tygodni, badanie kontrolne,
II.Etap- 15 dni (Faza aktywna, 1,5h. słuchania, 30 min. pracy z mikrofonem),
Przerwa, badanie kontrolne,
Możliwe kolejne etapy- w zależności od przebiegu procesu zmian w mózgu.



Znalezione obrazy dla zapytania tomatis terapia

środa, 4 października 2017

Zajęcia z psychologiem

Psycholog dziecięcy-jest to osoba, która przygotowana jest do tego, by wspierać rodzinę – rodziców i dzieci. Specjalista ten zajmuje się dziećmi od narodzin, aż do momentu skończenia prze nie szkoły. Psycholog dziecięcy może pomóc rodzicom rozwiązać ich problemy wychowawcze z dziećmi, natomiast w odniesieniu do dzieci są to najczęściej działania edukacyjne- dotyczące problemów z nauką, jak i terapeutyczne wiążące się z emocjami i sposobem radzenia sobie z nimi

Logopeda


Logopedia – nauka o kształtowaniu właściwej mowy w okresie jej rozwoju i jej doskonaleniu w późniejszym okresie (logopedia ogólna), a także o usuwaniu różnego rodzaju wad i zaburzeń mowy (logopedia specjalna).

Terapia metodą Weroniki Sherborne

System ćwiczeń W. Sherborne ma zastosowanie zarówno we wspomaganiu i stymulowaniu rozwoju dzieci, jak i terapii zaburzeń rozwoju emocjonalnego, społecznego, umysłowego, ruchowego i fizycznego. Podczas zajęć metodą Ruchu Rozwijającego dziecko poznaje więc swoje ciało i przestrzeń, która je otacza, spotyka w niej drugiego człowieka oraz uczy się współpracy.

  Ruch Rozwijający, bo taką rolę przypisuje mu autorka, wyraża główną ideę metody posługiwania się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rodzaju. Opracowany przez W. Sherborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi. Genialność tej metody polega właśnie na jej prostocie i naturalności.
     Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch:
świadomość własnego ciała i usprawniania ruchowego,
świadomość przestrzeni i działania w niej,
dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywaniu z nimi bliskiego kontaktu.
      Udział w ćwiczeniach metodą W. Sherborne ma na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała, usprawniania motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i w związku z tym możliwości ruchowych. Ponieważ dzięki temu zaczyna mieć ono zaufanie do siebie, zyskuje też poczucie bezpieczeństwa. Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń, w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Dlatego dziecko czuje się w niej bezpiecznie, staje się bardziej aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze.
     Metoda Ruchu Rozwijającego jest upowszechniona w Polsce od przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jest wykorzystywana w placówkach oświatowych i służby zdrowia dla dzieci z różnymi zaburzeniami rozwoju i różnorodnymi potrzebami edukacyjnymi:
dzieci upośledzonych umysłowo,
dzieci autystycznych,
dzieci z wczesnym porażeniem dziecięcym,
dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania,
dzieci głuchych i niewidomych.
      Zarówno projektując, jak i prowadząc zajęcia, należy pamiętać o obowiązujących zasadach, którymi powinna kierować się osoba prowadząca.
     Zasady specyficzne dla metody W. Sherborne:
zamiętaj, że uczestniczenie w zajęciach jest dobrowolne (możesz zachęcać dziecko, dodawać mu odwagi, ale nie zmuszać);
nawiąż kontakt z każdym dzieckiem. Pamiętaj o utrzymywaniu kontaktu wzrokowego w dalszym okresie zajęć, gdy dziecko już zaadoptuje się do udziału w ćwiczeniach ( w początkowym okresie kontakt wzrokowy może być zbyt trudny dla dziecka);
zajęcia powinny być dla dziecka przyjemne i dawać możliwość przeżywania radości z aktywności ruchowej, kontaktu z innymi ludźmi, satysfakcji z pokonania własnych trudności i lęków, z poczucia większej sprawności fizycznej;
bierz udział we wszystkich ćwiczeniach;
w czasie zajęć ściśle przestrzegaj praw dziecka do swobodnej, własnej decyzji (do mówienia: "tak" i "nie"), aby miało poczucie kontroli nad sytuacją i autonomii;
zauważaj i stymuluj aktywność dziecka, daj mu szansę na twórcze działanie;
miej poczucie humoru;
nie krytykuj dziecka;
chwal dziecko nie tyle za efekt, co za jego starania i wysiłek, a także za każde nowe osiągnięcie (pokonanie lęku, wykonanie nowego ćwiczenia);
unikaj stwarzania sytuacji rywalizacyjnych;
rozszerzaj stopniowo krąg doświadczeń społecznych dziecka (najpierw ćwiczenia w parach, potem w trójkach aż do ćwiczeń z całą grupą);
większość, szczególnie początkowych ćwiczeń, prowadź na poziomie podłogi;
zaczynaj od ćwiczeń prostych, stopniowo je utrudniając;
zmniejszaj udział swojej inicjatywy na rzecz coraz aktywniejszego udziału dziecka w kształtowaniu programu zajęć;
proponuj naprzemiennie ćwiczenia dynamiczne i relaksacyjne;
miej zawsze na uwadze samopoczucie dziecka, pytaj je o przyzwolenie na intensyfikowanie jego doznań;
ucz dzieci zarówno używania siły, jak i zachowania delikatności i opiekuńczości w stosunku do drugiej osoby;
we wszystkich ćwiczeniach, w których jest to możliwe, zadbaj o to, aby dziecko znalazło się także w pozycji dominującej (poprzez zamianę ról)
zaplanuj początek zajęć tak, aby zawierał propozycje ćwiczeń – spotkań dających poczucie bezpieczeństwa, oparcia i bliskiego kontaktu;
na zakończenie zajęć zaproponuj ćwiczenia wyciszające, uspokajające.
Korzyści płynące z metody:
Daje pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem.
Wyzwala swobodę zachowań i naturalności.
Daje okazję do rozładowania energii.
Jest próbą pokonania własnych zahamowań wynikających z uprzednich doświadczeń.
Daje radość.
Wyzwala zaangażowanie.
Daje możliwość zaspokojenia własnych potrzeb.
Daje pewność siebie.
Daje możliwość poczucia się w innej roli niż na co dzień.
Zbliża do siebie uczestników zajęć.
Daje radość z działania w grupie.
Przyjemność dawania innym radości.
Daje okazję do wspomnień, przypomnienia sobie zdarzeń z dzieciństwa.
Daje okazję do bliskiego kontaktu fizycznego bez uruchamiania sfery seksualnej.
Daje poczucie harmonii z innymi.
Daje poczucie bezpieczeństwa.
Daje poczucie partnerstwa.
Możliwość odczuwania doznań płynących z własnego ciała.
Nie jest ograniczona wiekiem uczestników.
     Oznacza to, że każdy człowiek może służyć drugiemu pomocą, wsparciem, jeżeli pozwoli sobie na korzystanie ze swoich własnych "pokładów" uczuć, otworzy się naprawdę na drugiego człowieka, będzie po prostu i prawdziwie sobą. To, co najbardziej może pomóc drugiemu człowiekowi, jest w nas. Metoda W. Sherborne pozwala to dokładnie zobaczyć i "odkryć".
     Oto lista potrzeb człowieka, których realizacja jest możliwa poprzez metodę Ruchu Rozwijającego. Można tu wymienić następujące potrzeby:
poczucia bezpieczeństwa,
rozluźnienia, relaksu, rozładowania napięcia,
"dawania" i "brania",
akceptacji samego siebie,
poczucia siły i własnej wartości,
bliskiego kontaktu z innymi ludźmi,
poczucia własnej energii,
satysfakcji związanej z wysiłkiem fizycznym,
mobilizacji do pokonywania trudności, do sprawdzania się w trudnej sytuacji,
poznania swego ciała,
odkrywania własnych możliwości,
odczucia energii własnej i energii drugiego człowieka,
zaufania do siebie i do innych,
doznawania przyjemności, radości, zabawy,
bliskości fizycznej drugiego człowieka,
więzi z grupą,
akceptacji swojego ciała,
spontaniczności,
pewności siebie,
poczucia partnerstwa.